Innovatie is geen marathon, maar een estafette.

Om een project een vliegende start te geven en duidelijkheid te scheppen voor klanten en studenten, leren we studenten om een probleem en deelproblemen op te splitsen in een project breakdown structuur.

Deze methode van probleemopsplitsing hebben we ook in onze eigen Lab-aanpak opgenomen.

In plaats van  aan één enkel probleem in een groot proces te werken, benaderen we innovatie als een estafette waarbij meerdere deelproblemen zich vertakken en naadloos op elkaar aansluiten.

We beginnen met een duidelijke definitie van het probleem en het einddoel en werken samen met onze partners om de allereerste stap te identificeren die nodig is om dichter bij dat doel te komen. Vervolgens onderzoeken we waarom het nog niet mogelijk is om die stap te zetten: dit wordt ons eerste project. Op deze manier proberen we obstakel na obstakel weg te nemen, terwijl we tijdens het proces het einddoel in het oog houden.

Na afloop van een project vragen we elk team om aanbevelingen te doen voor de volgende twee obstakels waarop we ons moeten richten en om de hoofdkwestie te herformuleren. Zo kunnen we de kwestie met een frisse blik bekijken en de koers naar het einddoel bijstellen. Tegelijkertijd is het voor onze partners een zeer effectieve manier om risico’s te spreiden, afwijkingen van het doel te monitoren en de deur open te laten voor innovaties die in de tussentijd zijn ontwikkeld.

Bij het werken aan deze estafetteprojecten stuiten we vaak op barrières uit andere domeinen. Vanwege onze eigen achtergrond beginnen vraagstukken vaak technisch, maar al snel ontstaat de behoefte aan sociale innovatie. Het kan ook gaan om een beleidsmatige, ecologische of economische omweg, zoals een circulair verdienmodel. In dat geval splitst de hoofdroute zich in een parallelle route.